Vorige week verscheen dit berichtje in mijn  mailbox.In gedachten ging ik terug naar drie jaar geleden. Sindsdien zijn er naast mijn werk als kindertherapeut nog andere mooie dingen op mijn pad gekomen.

Deze week was de witte winterse wereld niet alleen schitterend om te zien maar ook onverwachts inzetbaar als leuke werkvorm.

We zijn vaak geneigd om dingen te vergelijken en richten ons daarbij meer op de verschillen dan de overeenkomsten.Omdat verschillen meer opvallen krijgen deze vaak de aandacht, worden als belangrijk of mogelijkheden ter verbetering gezien.

Bij het werken met ‘Stap op de kaart’ kwam die middag de vraag naar voren;‘Hoe kan ik nu verder?’Die vraag bracht direct onrust met zich mee. Hij stelde zelf voor de 5-4-3-2-1 zintuigen oefening te doen die op andere momenten ook helpend geweest was. Om het lijf te activeren besloten we naar buiten te gaan tijdens deze oefening. Even letterlijk wat meer ruimte om hem heen was wat hij nodig had, gaf hij heel goed aan.Al wandelend kwamen we aan op het weiland en werd het eerste ding al snel gespot; een paard. Terwijl hij zich omdraait valt zijn oog op prachtige blauwe bloemetjes die overdadig aanwezig waren in de borderrand. ‘Wat zijn dat voor bloemetjes?’.

Allebei iets anders vinden terwijl we hetzelfde zoeken.......

De afgelopen twee weken mocht ik iedereen weer verwelkomen in mijn praktijk.Bij het voorbereiden van mijn afspraken werd ik me opnieuw bewust van de diversiteit van mijn werk.

Ook dit jaar heeft het oude kleine kerstklokje van mijn oma  bij ons thuis in de kerstboom weer een prachtig plekje gekregen.Het kerstklokje staat voor sturing. Herders gebruikten bellen om hun kudde bijeen te houden en te verzamelen.Hoe fijn is het als je soms een stukje richting en begeleiding mag geven en ontvangen op momenten waarop je dat nodig hebt.Ik kijk terug op een waardevol jaar waarin ik dit beide mocht geven aan en ontvangen van kinderen en jongeren in mijn praktijk en studenten bij de NHA.Samen op eigen kracht!

Een dromer of een zoeker…

Een op het eerste gezicht gewone foto, genomen op een gewoon moment wat er opeens was op een hele warme dag. Iets met een bloementuin en een sproeier. Iets met gewoon er zijn en genieten.

Terwijl ze binnenkomt leg ik net even wat terug in de kast. Ik zie haar daardoor nog niet maar aan de diepe zucht hoor ik wel dat het vandaag een pittige dag was. Tijd om rustig samen op te starten, kopje thee erbij en voorzichtig al even op zoek gaan naar waar die diepe zucht vandaan komt……

In mijn werk als kindertherapeut bouw ik de begeleidingsmomenten zo op dat er een fijne sfeer is om vanuit aan het werk te gaan, voldoende afwisseling en momenten van ontspanning en eigen inbreng van de het kind/de jongere.

Dat je soms in het willen behalen van ‘grote’ doelen te streng voor jezelf bent en hierdoor voorbij gaat aan al het moois wat je dichterbij jezelf al verzameld hebt, is iets wat voor velen herkenbaar is.